Het beeld loslaten van hoe je lichaam er volgens jou uit zou kunnen of moeten zien, doorloopt dezelfde fases als rouw. Ontkenning, (onderdrukte) woede, onderhandelen, verdriet en aanvaarding. Daarmee zeg ik absoluut niet niet dat het hetzelfde is als rouwen om de dood van een geliefde of naaste, maar wel dat de fases die je doorloopt hetzelfde zijn.
Ontkenning
Bij veel vrouwen is er sprake van ontkenning. Zodra ze horen dat het merendeel van de mensen na gewichtsverlies gewoon weer aankomt, schuiven ze dat meteen af op “die mensen”. Die hadden vast geen wilskracht. Of ze deden het vast verkeerd. Alles liever dan erkennen dat het niet aan het individu ligt, maar aan het dieet zelf én aan hoe het menselijk lichaam nu eenmaal werkt. En wanneer ze horen dat lichamen écht in alle vormen en maten bestaan, en dat dat oké is, dan voelt dat soms bijna bedreigend. Want diep van binnen hopen ze nog altijd dat hún lichaam uiteindelijk toch dunner, strakker en in hun ogen “mooier” zal worden.
Boosheid
Ook komt boosheid om de hoek kijken. Stiekem worden vrouwen vaak een beetje gefrustreerd zodra het begint door te dringen dat dat gedroomde, dunnere lichaam misschien helemaal niet haalbaar is. Boos op zichzelf, omdat het maar niet lukt. Boos op hun lichaam, omdat het niet meewerkt. En soms zelfs boos op vrouwen die wel dun zijn, alsof die opeens het bewijs vormen dat zij zelf iets verkeerd doen. Die boosheid is menselijk, maar voelt vaak wel heel ongemakkelijk.
Onderhandelen
Vrijwel automatisch volgt ook de fase van onderhandelen. Want het is toch gewoon niet eerlijk dat het beeld dat ze al die tijd voor ogen hadden, niet realistisch blijkt te zijn? Dus beginnen ze te zoeken naar nieuwe “als…dan…”-scenario’s. Misschien werkt het als ze een ander dieet proberen. Of als ze nóg strikter worden. Of misschien, heel misschien, als ze hun doelen nét iets bijstellen, dat het dan toch nog binnen bereik komt. Deze fase voelt vaak hoopvol, maar kost ook enorm veel energie.
Verdriet
En wanneer dan uiteindelijk duidelijk wordt dat het écht niet gaat lukken, dat dat ideaalbeeld van een blijvend dunner lichaam simpelweg niet voor iedereen is weggelegd, dan komt de fase van verdriet. Dat kan zich uiten in teleurstelling, neerslachtigheid of gewoon een diep gevoel van vermoeid zijn. En dat is oké. Het loslaten van een droombeeld, zeker één dat jarenlang gevoed is door de maatschappij, is pijnlijk. Het mag verdriet doen. Het is niet raar en vooral: je hoeft het niet weg te duwen.
Aanvaarding
Gelukkig volgt uiteindelijk voor de meeste vrouwen, soms ineens en soms heel geleidelijk, de fase van aanvaarding. Het moment waarop vrouwen voorzichtig gaan voelen dat het misschien tóch goed is zoals het is. Dat hun lichaam er mag zijn zoals het nu is. Dat het niet hoeft te voldoen aan een onhaalbaar plaatje om waardevol te zijn. Die acceptatie komt zelden vanzelf. Vaak is daar steun bij nodig, van anderen, van professionals of gewoon van iemand die zegt: “Je bent goed zoals je bent. Echt!”
Rommelig
En net zoals de fases van rouw zelden volgens een strak schema verlopen, gebeurt dat bij het afscheid nemen van de wens om dunner te zijn ook bijna nooit. Ze lopen door elkaar, herhalen zich, vallen soms weg en komen dan weer terug. Maar dat neemt niet weg dat ze er zijn. Welke route je ook neemt, je bewandelt hem op jouw manier, en dat is precies goed zo.
Wil jij ook gaan ervaren dat je echt goed genoeg bent? Dat je waardevol bent ongeacht je gewicht, lijf of prestaties? Dan is Je bent goed genoeg misschien wel wat voor jou.
Voor nu wil ik je vooral meegeven dat het oke is om te rouwen om het ideaalbeeld van je lijf. Gun jezelf die ruimte, die mag je echt nemen.
.
Dit artikel is geschreven door drs. Diana van Dijken. Sinds 2015 werkzaam als Voedingspsycholoog, expert in de psychologie van eetgedrag en het ontwikkelen van een gezonde relatie met eten en jezelf, eigenaar van het Centrum voor Intuïtief Eten en medeoprichter van Gewichtsneutraal Netwerk Nederland.
