Het is 9.35 uur, mijn “echte” werkdag moet nog beginnen, maar ik heb er al bijna een halve werkdag opzitten. Ik sta al “aan” vanaf 6.25 uur. En als ik straks thuiskom ben ik verre van klaar. Soms is het best veel. Soms heel veel. Dus ik snap het zo goed; moeders die tijdelijk minder willen werken, minder zijn gaan werken of zelfs helemaal gestopt zijn. Omdat het gewoon te veel is. Te veel ballen die hoog moeten worden gehouden, te veel verwachtingen, te veel verplichtingen. En wanneer dat de ballen zijn die gaan over de kinderen, het huishouden, het geregel en/of mantelzorgtaken, dan zijn het helaas ook nog altijd de vrouwen, de moeders die daarvan de meeste taken op zich nemen. Niet omdat ze dat zo leuk vinden en ook niet omdat ze er beter in zijn, maar omdat de maatschappij dat nog altijd van ze verwacht. Omdat de maatschappij anno 2026 nog steeds zo is ingericht dat vrouwen deze taken toebedeeld krijgen. En dat is veel.
Zelfs als alles “goed” gaat.
Ook als alles binnen je gezin op rolletjes loopt, je een fijne relatie hebt, het lekker gaat met de kinderen en je (schoon)ouders nog gezond zijn. Want ook dan zijn er de 10 minuten gesprekken op school, uitjes waarbij er iemand mee moet, de halfjaarlijkse tandartsafspraken, volleybaltrainingen op onmogelijke tijden of voetbalwedstrijden op zaterdagochtend om 8 uur. Ook dan is er een huis dat schoon moet, boodschappen die moeten worden gedaan en de was die nooit klaar is. Ook dan moet er toch elke dag weer bedacht worden wat er op tafel komt, verschijnt die maaltijd gek genoeg niet vanzelf op tafel en is de vaatwasser alweer vol, voordat ‘ie goed en wel leeg was. En ook dan vinden ouders het fijn als je voor ze klaar staat, meegaat om te winkelen of een keer meerijdt naar een oudtante die haar verjaardag viert.
En al helemaal als het wat minder “goed” gaat.
Kun je nagaan hoe het is als het allemaal wat minder op rolletjes loopt. Als er wat strubbelingen zijn in je relatie en je daarom regelmatig op eischalen loopt, je niet op één lijn zit of wekelijks relatietherapie hebt. Of als je er alleen voor staat omdat je relatie gestrand is, je daarvoor gekozen hebt of je partner langdurig ziek is of niet meer leeft. Of als het helemaal niet zo lekker loopt met je kind of kinderen, er eentje chronisch ziek is, een rugzakje heeft of extra ondersteuning vraagt. Waardoor er naast de gebruikelijke 10 minuten gesprekken, tandartsafspraken en rijksvaccinaties, ook nog afspraken zijn met de IB-er, de leerplichtambtenaar, de orthopedagoog, de kinderpsycholoog, de specialisten in het ziekenhuis en/of de psychomotorisch therapeut. Of je elke week meerdere uren “kwijt” bent aan ondersteunen bij huiswerk of het invullen van ellelange vragenlijsten voor alle mensen die bij de zorg voor je kind betrokken zijn. Of als je ouders hulpbehoevend worden, je er mantelzorg taken bij krijgt en je allerlei afspraken met ze hebt bij de huisarts, het ziekenhuis of het revalidatiecentrum. Er PGB’s geregeld moeten worden, thuiszorg en ondersteuning vanuit de gemeente.
De sandwich generatie
Als er zoveel bij elkaar komt, en het vanuit de maatschappij helaas zo is ingericht dat het overgrote merendeel van al deze taken, afspraken en verplichtingen bij de moeders/vrouwen komt te liggen, dan is het toch niet meer dan logisch dat vrouwen van rond de 45 bij bosjes neervallen? Dat ze minder gaan werken, zich ziekmelden, een burn-out krijgen, ontslag nemen.
Vrouwen in deze fase bevinden zich in de sandwich generatie. Een generatie onder je die nog veel zorg vraagt en een generatie boven je die dat ook steeds meer gaat doen. Vaak is dat zo rond de 45, maar ik kwam al in de sandwich generatie terecht op mijn 33e. En zit daar nog steeds in. Na 10 jaar kan ik wel zeggen dat ik het expertniveau heb bereikt. In een nieuwe serie blogs neem ik je mee in mijn ervaringen. Aangezien die erg persoonlijk zijn en ik daar ook heel veel waardevolle tips deel, voelt het niet goed dat deze openbaar voor iedereen te lezen zijn. Daarom verschijnen deze blogs alleen voor de PetjeAf donateurs die mijn werk steunen. Wil jij ook meelezen in mijn persoonlijke ervaringen of me gewoon steunen omdat je mijn openbare en gratis content waardeert? Dan kun je mij al supporten vanaf €1 per maand.
Oh en waarom het onder andere interessant is je eens te verdiepen in de sandwich generatie en ik daar een serie blogs aan wijd? Omdat vrouwen in deze fase zichzelf vaak structureel voorbij lopen, hun zelfzorg op een lager pitje staat, belonen, troosten en compenseren met eten, alcohol of andere verdovende middelen op de loer ligt en katten in het nauw rare sprongen maken. Been there, done that…
.
Dit artikel is geschreven door drs. Diana van Dijken. Sinds 2015 werkzaam als Voedingspsycholoog, expert in de psychologie van eetgedrag en het ontwikkelen van een gezonde relatie met eten en jezelf, eigenaar van het Centrum voor Intuïtief Eten en medeoprichter van Gewichtsneutraal Netwerk Nederland.
Vind je mijn blogs leerzaam of inspirerend? En wil je mij ondersteunen in het kunnen blijven schrijven van blogs, het maken van podcasts en het ontwikkelen van gratis tools, cursussen, challenges en masterclasses? Dan help je mij enorm met een kleine maandelijkse bijdrage. Dat kan al vanaf €1 per maand. Als dank ontvang je toegang tot exclusieve content. Alvast onwijs bedankt!
Deel met je vrienden!
