Stilte…

Het stilte weekend was geweldig. Hoe fijn om gewoon te mogen zijn. Niet te hoeven praten. Je niet bezig te hoeven houden met anderen. Te kunnen mediteren. Te wandelen. Aan te kunnen schuiven voor 3 maaltijden per dag. Te genieten van koffie in de zon. En te slapen wanneer je daar zin in hebt. Het was echt heerlijk.

Mediteren, yoga en nog zoveel meer

Er was een programma met verschillende onderdelen waarbij je gewoon kon kiezen of je mee wilde doen. Niets was verplicht. Er waren meditatiesessies, yogasessies, creatieve sessies, ademhalingssessies en voldoende ruimte om buiten tot rust te komen door te wandelen of gewoon in de boomgaard te zitten. Het mantra zingen (waar ik best wel sceptisch tegenover stond…) was heel bijzonder. Ik heb me over mijn weerstand heen gezet en het gewoon ervaren. Binnen een paar minuten zat ik met tranen in mijn ogen en die heb ik heerlijk de vrije loop gelaten. Tijdens de mantra meditatie kwamen er veel emoties los en die mochten er ook gewoon zijn. Hoe fijn dat je dan aan niemand hoeft uit te leggen waarom het je raakt. Dat het gewoon kan en mag.

Sfeer impressie

Stilte voor de storm

Het viel me op dat het de eerste dag door alle stilte om me heen, drukker was in mijn hoofd. Er waren meer gedachten en ik was in mezelf aan het praten 🙂 Maar al snel werd het ook in mijn hoofd rustiger en stiller. Ik ben helemaal opgeladen tijdens deze paar dagen en dat was ook wel even nodig. Het was letterlijk een “stilte voor de stom weekend”, want de afgelopen dagen heb ik vrijwel non-stop gewerkt. Oeps… Nu nog proberen wat meer stilte en rust aan te brengen in mijn normale dagen. Uitdaging. Leuk!

Praten is ook heel waardevol

Mijn stilte weekend begon trouwens met een prachtig gesprek met een dame van 91 jaar. Op de heenweg besloot ik nog even te stoppen in een dorpje voor wat te drinken op het terras met een spannend boek en daar werd ik aangesproken door een vrouw die mij vroeg of ik me wel goed had ingesmeerd tegen de zon. Ze zag dat ik zat te lezen en vroeg me of ik van lezen hield. Want dat deed zij ook zo graag. Voor ik het wist waren we in gesprek over haar man die inmiddels was overleden en van wie ze zo graag had gewild dat hij er nog was om te zien hoe goed ze het nog kon redden in haar eentje. Na zijn overlijden had ze besloten dichterbij het centrum te gaan wonen, zodat ze lopend een boodschapje kon doen. Ze vertelde dat ze zelfstandig woont, nog altijd zelf kookt en schoonmaakt en dat ze net nog de bedden had verschoond. Ze vertelde ook vol trots over haar kinderen en kleinkinderen en dat ze op 85 jarige leeftijd nog met haar kleindochter op vliegvakantie was geweest.

Wat een krachtige vrouw zag ik staan en wat mooi om te zien hoe deze vrouw voorkomt dat ze eenzaam wordt. Ze stelde zich voor als Petronella, later Nellie, nu Nel en vertelde dat ze zich ook echt niet eenzaam voelt. Elke dag loopt ze het dorp in en maakt een praatje met wie ze maar tegenkomt. Ik ga zulke gesprekken normaal gesproken vaak uit de weg. Voor mijn werk ben ik dan wel een “prater” en ook met vrienden en familie houd ik ervan te kletsen, maar met vreemden praat ik zelden. Dit was echt even een leermomentje voor mij. Zo waardevol om met deze dame te hebben kunnen praten, een stukje van haar levensverhaal te horen en haar “praatje van de dag” te hebben mogen zijn. Maar je begrijpt vast wel dat ik na dat gesprek ook wel toe was aan stilte 😉

Meer informatie over mijn stilte weekend vind je hier.

Deel met je vrienden!

2 Comments

Comments are closed.